Trzeci dzień Szkoły Letniej dla osób nauczających w szkołach polonijnych przyniósł kolejną porcję intensywnej pracy, ale też pokazał, jak różnorodne narzędzia i perspektywy mogą znaleźć swoje miejsce we współczesnej edukacji polonijnej.

Jedna z grup pracowała nad fonetyką i współczesnym językiem polskim, przyglądając się temu, jak zmienia się polszczyzna i jak skutecznie wspierać uczniów w rozwijaniu poprawnej i świadomej komunikacji. Ważnym elementem dnia były także warsztaty poświęcone podejściu działaniowemu i otwartym formom nauczania – metodom, które pozwalają budować zajęcia wokół aktywności, współpracy i samodzielności uczących się.

Druga część programu połączyła edukację językową i kulturową z zupełnie innym sposobem poznawania świata. Za nami warsztat „Oddychanie, słuchanie, spacerowanie jako praktyki mapowania krajobrazu naturokulturowego”. Poprzez doświadczenia sensoryczne i somatyczne przyglądaliśmy się relacjom łączącym ludzkie ciało z lasem, roślinami, zwierzętami, glebą, powietrzem i pamięcią miejsca. Zajęcia miały formę wspólnego uczenia się poprzez ruch, uważność i bezpośrednie doświadczenie krajobrazu.

Rozmawialiśmy o zadomowieniu, poczuciu bycia „u siebie” i współzamieszkiwaniu jako procesie budowania relacji z miejscem. Zastanawialiśmy się również, jak przybliżać uczniom kwestie bycia ze świata – rozwijając uważność, wrażliwość na ludzkie i więcej-niż-ludzkie sploty oraz język opisujący zależność, troskę i odpowiedzialność wobec zamieszkiwanego świata.

Nie zabrakło również warsztatów filmowych, podczas których film stał się narzędziem pracy z językiem, poznawania kultury i zdobywania zdolności komunikacyjnych. Ich rozwinięciem była wizyta w Europejskim Centrum Solidarności – przestrzeni pozwalającej rozmawiać o najnowszej historii Polski poprzez konkretne miejsca, obrazy, świadectwa i opowieści.

To właśnie na łączeniu różnych perspektyw zależy nam w Szkole Letniej: języka z kulturą, dydaktyki z doświadczeniem, historii z miejscem, a tradycyjnych narzędzi pracy nauczyciela z nowymi sposobami angażowania uczniów. Wszystko po to, by uczestnicy mogli przenosić wybrane pomysły do własnych klas i dostosowywać je do potrzeb uczniów dorastających i uczących się języka polskiego poza Polską.

Dofinansowano przez Instytut Rozwoju Języka Polskiego ze środków budżetu państwa.